Bir Fenerbahçeli olarak şimdi yazacaklarımı 7 yaşında çocuk da, 77 yaşındaki adam da anlayacaktır.

  
Evet, Beşiktaş’ın senelerce sayısız puanı çalınmıştır.

Doğrudur, belki bu seneler 20 seneye dayanır, çünkü Özcan Oal’ın Galatasaray maçında Cüneyt’in ayağının kaymasına penaltı vermesi, veya Sadık Deda’nın bilmem ne yapması, endüstriyelleşmenin “Beşik”teki ilk günleri olan o özel televizyonun kurulması, pazarın büyümesi, futbolun markalaşması dönemi ile paralellikler göstermiştir.

Gene haklılardır ki, bazı maçlarda, bazı haberlerde, bazı toplantılarda, bazı durumlarda Beşiktaş yok sayılmış, denek olmuş, 4 büyük sıralamasında, haberlerdeki veya gazetelerdeki sıralamalarda yeri sabitlenmiştir. Denir ki, Beşiktaş lobi yapamamıştır, endüstriyelleşememiştir, ticarete ayak uyduramamıştır. Çünkü Beşiktaş ufaktır, küçüktür, azdır.

Evet, Beşiktaşlı’nın sayısı daha azdır, ama daha toktur. Bunu anlamanın yolu çok kolaydır. Şirkette, okulda, yazlıkta, yuvada, askerde 10 kişi bir araya gelir, 4’ü Galatasaraylı, 4’ü Fenerbahçeli, 2 adedi de Beşiktaşlı’dır. Ama Beşiktaşlılar’ın futbol bilgisi, tutkusu, fanatizmi, enerjisi, zekası vs. o 4’er kişilik gruba denktir. Çünkü Galatasaray ve Fenerbahçeliler’in en az 2’si sadece takım tutmak için tutar veya niye tuttuklarını hatırlamazlar ama Beşiktaşlılar’ın 4’üde başka bir takım tutamayacakları için Beşiktaş’ı tutar. Bu yüzden bazı tezahüratların, pankartların, esprilerin, rekorların sahipleri onlardır.

Çünkü Beşiktaşlı’lar daha pop, daha arjante, daha sosyetik, daha zengin, daha şımarık, daha ukala, daha çingene değildir. Daha doludur, daha robasttır, daha efendidir, daha sakindir, daha vakurdur, daha Anadolu’dur, daha Seba’dır, daha zekidir. Mesela etrafına bir bakınca görürsün ki, her zeki Beşiktaşlı değildir, ama her Beşiktaşlı kesin zekidir.

Beşiktaş daha semt takımıdır, daha mahalle takımıdır, daha sokak takımıdır. Bunun anlamı, kabuğunda yaşayan Beşiktaşlılar dışarı açılmaya sıcak bakmazlar. Başarısızlığı ve başarıyı da kendi içlerinde halletmek isterler. Bağıra bağıra kendilerini deşifre etmezler. Galatasaray ve Fenerbahçe oluşum, toplum, popüler kültür, tabaka takımlarıdır. Örneğin, Fenerbahçe Türkiye ile paraleldir. Bizlerin zeka, kültür, bilgi, iletişim vs. ortalamaları aynıdır. Mesela Türkiye %7 büyür, Fenerbahçe çeyrek final oynar. Kriz psikolojik teğet geçer, Fenerbahçe ilk turda elenir. Fenerbahçe yener, benzine zam gelir esprisi, espri falan değildir. Gerçektir.

Beşiktaş artist değildir. Beşiktaş gösterişsiz, canla baştır, yararlıdır. Beşiktaş Kadir’dir, Rıza’dır, Samet’tir, Metin’dir, Ali’dir, Wilson, Walsh’tır, Nihat’tır, Ziya’dır, Zago’dur, Ronaldo’dur, Guinti’dir. Ama Beşiktaş Ayhan Akman, Sinan Engin, Burak Yılmaz, İbrahim Toraman, Ali Tandoğan, Gökhan Zan, Mehmet Yozgatlı değildir.

Beşiktaş-hakemler-Federasyon-diğerleri dörtgeni genelde böyle bir şeydir. Tabii ki Beşiktaş’ın kulüp olarak, taraftar olarak hatası hiç yok değildir.

Beşiktaş’ın tarihi hatalarından biri Yıldırım Demirören değil, Yıldırım Demirören’i göreve getirenler, onu destekleyenler, onu sahneye itenlerin halen hazırdaki varlığıdır. Çünkü bu insanlar yukarıda yazdığım 105 yıllık tarihi,örfü,ananeyi silip atmaktadırlar. Yıldırım Demirören’i bir Aziz Yıldırım, Beşiktaş’ı da Fenerbahçe olarak görüp, barkovizyonlarda veya spor servis müdürlerinin karşısında faulleri ofsaytları tartışmasını, her canlı yayına çıkmasını, soyunma odalarına girmesini, insanlara küfür etmesini, sabaha antrenör göndermesini, her yıl boşa trilyonlar harcamasını bekleyenlerin zihniyeti değişmedikçe bu konular daha çok yazılacaktır. Yıllardır Beşiktaş’a, aslında bunun en başında Trabzon ve Anadolu kulüplerine yapılan bu adaletsizlikler sadece masaya sesli ve anlamlı vurulan yumruk ve yumruklar sonrası düzelebilir. Böyle lobiden ve kulislerden uzak kavgacı zihniyetin hiç bir yararı yoktur. Peki bu zihniyet nasıl terk eder? Çok net söylüyorum, taraftarın maça gidip protestosunun hiç bir önemi yoktur, ne zaman ki kombineler, digitürk kartları, biletlerde azalma olur, Yıldırım Demirören ve Aziz Yıldırım sorgulanmaya başlanır.

Bu arada Aziz Yıldırım ve Yıldırım Demirören’in olabilecek tek ortak yanı, ikisinin de ilk 5 yıla kadar elle tutulur başarısı olamaması iken, (Yıldırım Demirören Haziran 2004 – devam, Aziz Yıldırım Şubat 1998 – devam, 2000 senesinde Aziz Yıldırım’ın 1 adet şampiyonluğu bulunuyor,) ne zaman ki Aziz Yıldırım’ın inşaatçılığını ve ticari zekasını konuşturmaya başlıyor, Fenerbahçe’nin 3 şampiyonluğu, ünlü transferler, Avrupa’da Kadıköy’de 15 maç yenilmeme vs..gibi özellikler geliyor. Çünkü adam bakıyor ki, başarı için para lazım. E para nerde? Para kombinede, formada, Fenerium’da vs..vs.. İşte burada Yıldırım Demirören becereksizliği ortaya çıkabiliyor. Buna stat ve Fulya’daki proje konusu örnek verilebilir.

Peki en başa dönersek, aslında soru şu, Yıldırım Demirören’in ikinci 5 yılında, stat, Kartal Yuvası vs. gelir kaynaklarını arttırırsa, doğru bir yönetim gösterirse, 3 yıl şampiyonluk getirmesine federasyon izin verecek mi? Peki Yıldırım Demirören şampiyon olamadan Beşiktaş’ın pazar payını yükseltip, Fenerbahçe ve Galatasaray kadar memlekette söz sahibi yapabilir mi?

Yani yumurta-tavuk mevzusu.
Kimse kusura bakmasın, hiç araştırmadan söylüyorum.
Yumurta tavuktan çıkmıştır.
Yani kesin bir cevap muhakkak bir yerlerde vardır.
Bardak dolu mu boş mu sorusuna da sevmem keza.
Boş işte görmüyor musun?
Yarısı boş.