Evet, biz duygusalızdır.
Mesela, Galatasaray’lı Emre bilmem nenin evladı dediği zaman hırslı oyuncudur, Fenerbahçe’li Emre bilmem nenin evladı dediği zaman vatan hainidir.” yorumunuz da duygusallıktan başka birşey değildir ve gereksiz ve bence “talihsiz” birer paragraftır!

Çünkü GS’li Emre 19-20 yaşlarında, nefret ettiği takımın formasıyla 4 şampiyonluk birkaç Türkiye kupası ve 1 Avrupa kupası görmüş ve bunlarda katkısı bulunmuş (yani depresyona ve travmaya çok açık) bir gençti ama FB’li Emre 30’unu geçmiş 7-8 yıl Avrupa görmüş, yüzlerce final derecesinde maç yapmış aklı başında (olması beklenen) bir kaptan. Volkan ise bana göre henüz hangi takımda ve hangi ülkede olduğundan bihaber bir kaleci neden derseniz derbide yavaş gelen bir topu basen kaslarıyla yumuşatıp sonra da “pozisyon icabı” diyerek izleyenleri ahmak yerine koymak isteyen (fakat koyamayan) bir futbolcu… Sabri, birilerine göre köylü (hatta Şenol Güneş’in köylüsü bile olabilir), tribünlerde hedef tahtası açılınca komik bulunup yayım yayım yayımlanan ve hırsından ve at(ak değil)ciğerinden başka yeteneği olmadığı için takımlarda yer aldığı bilinen bir arkadaş…

Bırakın Emre’yi Volkan’ı filan da 3-0’lık maçtan sonra “şu milli takımdan bir tek futbolcu bile görmek istemiyorum” desem önce hepiniz “evet aynen” deyip 1-2 dakika sonra “belki G.Gönül, Hamit, Arda” diyebilirsiniz o da mevkilerinde daha iyisini bulamayacağımız düşüncesindendir. Demem o ki Euro96′dan beri bu kadar bezgin, kimliksiz, takımlarındaki performanslarının 4/1′i bile sahaya yansıtamayan bir milli takım izlemedim(ki daha önceleri takımlarında yokları oynayıp milli takımda zirve yapan onlarca isim sayılabilir)… Dünya’da bizden başka yüzlerce ülkenin milli takımı var ama GS-FB gibi sebebi bilinmeyen bir rekabet ve düşmanlık derecesinde taraftar çatışması olan belki 1 tane daha ülke yoktur, yani bizim farkımız buradan geliyor!

Renk hastalığı gün be gün derimizin üzerine, zihnimizin en derinine iniyor! Ve biz başarısız oldukça bu katmerleşiyor; İspanya milli takımında real ve barça karması olarak çok başarılı olmasa sizce neler olurdu? Yada tersten soralım bizim milli takım grupta Almanya’yla başa baş gitse son maçta hakem hatasıyla filan 2. olsa bu duygusallık renk düşmanlığı konuşulur muydu? Milli takım turnuvada olsa Arda’ya böyle baskı yapılır mıydı? Volkan küfür yer miydi? Azerbaycan’a deplasmanda fark atsak Emre o açıklamaları yapıp tepki alır mıydı? Mesut’u, İnler’i kaçırdığımıza mı yanardık yoksa Töre’yi, Ekici’yi bulana madalya mı verirdik? Atmosferi çok iyi diye 10 günde 5-6 maç yapıp TTArena’yı tarlaya çevirmek yerine Trabzon’da, Kayseri’de, Antalya’da, Bursa’da, Antep’te halkımıza Milli heyecan yaşatmaz mıydık? Guus’un maaşı, Aurelio’nun yaşı sorulur muydu? Siz Guus’ar mıydınız? Şimdi bu “biz duygusalız ama onlar öküz” yazısı mı yazardık yoksa “onlar 3-5-2, biz 4-4-2” filan tespitleri mi yapmaya başlardık? Abdullah Avcı’ya 4 elle daha yeni sarılmışken önümüze gelene 1000 tekme katakullisi yapılacak dedikoduları çıkarılır mıydı?

Sonuç olarak biz başarılı yada en azında mağlubiyeti kabullenmeyen, mağlup olsa bile kesinlikle mağlubiyeti hak etmeyen taraf olamadığımız sürece bu değirmen bu suyla döner durur, Tek çare öyle veya böyle başarılı olmak! Başarı her şeyi örtecek ve bizler renk düşmanlığını sadece lig ve kupa çerçevesinde yaşamaya başlayacağız her şey bu kadar basit, zor olan ise basit olanı becerebilmek(bu sözü bi’yerden hatırlıyorum sanki)…

@Asuman
Teşekkürler. Skor veriyorum. 1-1.